Chinese Herbs have been used for centuries. Among the earliest literature are lists of prescriptions for specific ailments, exemplified by the manuscript "Recipes for 52 Ailments", found in the Mawangdui which were sealed in 168 BC.

گیاهان چینی برای قرن ها استفاده  شده است. در میان اولین نسخه موجود لیستی از نسخه های درمان بیماری های خاص وجود دارد که از نسخه خطی "دستور العمل برای 52 بیماری"، که در ماوانگدویی  Mawangdui درسال  168قبل از میلاد مهر و موم شده اند ثبت شده است.

The first traditionally recognized herbalist is Shénnón (神农, lit. "Divine Farmer"), a mythical god-like figure, who is said to have lived around 2800 BC. He allegedly tasted hundreds of herbs and imparted his knowledge of medicinal and poisonous plants to farmers. His Shénnóng Běn Cǎo Jīng (神农本草经, Shennong's Materia Medica) is considered as the oldest book on Chinese herbal medicine.

Arguably the most important of these later works is the Compendium of Materia Medica (Bencao Gangmu:本草纲目) compiled during the Ming dynasty by Li Shizhen, which is still used today for consultation and reference.

اولین گیاه شناس چینی که به طور سنتی به رسمیت شناخته شده بود بانام Shénnón ( "کشاورز مقدس")، یکی از چهره های مقدس افسانه ای،  که در حدود 2800 سال قبل از میلاد زندگی می کرده است. او با تست کردن وآزمایش صدها نوع از گیاهان  و دانش کسب شده خود را از گیاهان دارویی و سمی  به کشاورزان منقل کرده بود.اوکتاب مقدس اطلاعات گیاهان دارویی) به عنوان قدیمی ترین کتاب در حوزه داروهای گیاهی چینی در به نوشتار دراورده است.  مهمترین آثار بعدی Compendium of Materia Medica (Bencao Gangmu) است که در دوره سلسله مینگ توسط لی شیزن تالیف شده است ، که امروزه هنوز برای مشاور و مرجع استفاده می شود.

The use of Chinese herbs was popular during the medieval age in western Asian and Islamic countries. They were traded through the Silk Road from the East to the West. Cinnamon, ginger, rhubarb, nutmeg and cubeb are mentioned as Chinese herbs by medieval Islamic medical scholars Such as Rhazes (854– 925 CE), Haly Abbas (930-994 CE) and Avicenna (980-1037 CE). There were also multiple similarities between the clinical uses of these herbs in Chinese and Islamic medicine.

استفاده از گیاهان چینی در طول قرون وسطی در کشورهای غربی آسیا و اسلامی رواج داشته است و از طریق جاده ابریشم از شرق به غرب معاملات و انتقالات صورت میگرفته است. دارچین، زنجبیل، ریواس، جوز هندی و حبه به عنوان گیاهان چینی توسط پزشکان قرون وسطی در  پزشکی اسلامی توسط دانشمندانی نظیر  رازی (854- 925 م.) هالی عباس (930-994 م) و ابن سینا (980-1037 م) مورد استفاده قرار میگرفته است. همچنین شباهت های متعدد بین استفاده بالینی از این گیاهان در طب چینی و اسلامی وجود دارد.

There are over 300 herbs in common use. Some of the most commonly used herbs are ginseng (人参/人參, rénshēn), ganoderma(灵芝, lingzhi), wolfberry(枸杞子), dong quai (Angelica sinensis, 当归/當歸, dāngguī), astragalus (黄耆/黃耆, huángqí), atractylodes (白术/白朮, báizhú), bupleurum (柴胡, cháihú), cinnamon(cinnamon twigs (桂枝, guìzhī) and cinnamon bark (肉桂, ròuguì)),coptis(黄连/黃連, huánglián), ginger (姜/薑, jiāng), hoelen (茯苓, fúlíng), licorice (甘草, gāncǎo), ephedra sinica (麻黄/麻黃, máhuáng),peony(white: 白芍, báisháo and reddish: 赤芍, chìsháo), rehmannia(地黄/地黃, dìhuáng), rhubarb(大黄/大黃, dàhuáng), and salvia (丹参/丹參, dānshēn).

بیش از 300 گیاهان به طور  مشترک  درطبهای چینی و اسلامی مورد استفاده بوده است. برخی از گیاهان رایج مورد استفاده گیاهان فوق میباشند جینسنگ (جینسنگ، wolfberry ( گوجی بری،  (گلپر چای سیاه و سبز، گلپر چای سیاه و سبز / گلپر چینی)، گون ، اترکتیلودس ،چترگندمی ، دارچین (چوب دارچین ) و پوست دارچین ، ریزوم، بربرین، زنجبیل  پوریا،  شیرین بیان، افدرا ،افدرین / افدرا، گل صد تومانی (سفید: گل صد تومانی سفید، ریواس  و مریم گلی.